Χρυσή Αυγή: Κάνοντας το άσπρο μαύρο

Η Χρυσή Αυγή αποσκοπώντας να αποκρύψει την ταύτιση των προτάσεων της με τα συμφέροντα του κεφαλαίου έχει προσπαθήσει επανειλημμένα να αποδείξει τη φαντασιοπληξία πως ο φασισμός αποτελεί ένα διαφορετικό οικονομικό-κοινωνικό σύστημα, σε διάκριση τόσο από τον κομμουνισμό, όσο και από τον καπιταλισμό (εκμεταλλεύεται εξάλλου τους αστούς ιστορικούς που χρησιμοποιούν τα ίδια σχήματα για να απαλλάξουν τον καπιταλισμό από τις φασιστικές φρικαλεότητες). Με αυτό τον τρόπο, επιθυμεί αφενός να αποφύγει την κριτική που της ασκείται, αλλά και να προσεταιριστεί ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που στη διάρκεια του κυκεώνα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης αρχίζουν να συνειδητοποιούν ποια είναι η τύχη που τους ετοιμάζει ο καπιταλισμός.

Lenin Reloaded: Τρεις παρατηρήσεις για την κατάσταση της επαγγελματικής φιλοσοφίας της αριστεράς στη σημερινή Ευρώπη

Edouard Manet, "Ο ρακοσυλλέκτης", 1869

1. Σε γενικές γραμμές, η πολιτική αντιπαράθεση στο επίπεδο της φιλοσοφίας θεωρείται η ανώτατη μορφή ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης. Ωστόσο αυτή η παραδοσιακή άποψη, η οποία είχε νόημα, για παράδειγμα, στην εποχή της αντιπαράθεσης των "συντηρητικών" και των "αριστερών" εγελιανών στις δεκαετίες του 1820 και 1830, ή της αντιπαράθεσης Λένιν, Λούξεμπουργκ και Κάουτσκι στους κόλπους της ΙΙ Διεθνούς, μοιάζει να έχει χάσει την αξία της σήμερα.

DIAMATάκι ☭3: Για την σοσιαλιστική οικοδόμηση

Αυτό που εμποδίζει τους εργαζόμενους να οργανωθούν, να αντισταθούν και να νικήσουν δεν είναι τόσο η δυσπιστία ή ο φόβος απέναντι στην δυνατότητα της επανάστασης. Συνήθως δεν είναι καν η απουσία μιας (τυπικής έστω) ταξικής συνείδησης. Αυτό που στέκεται πραγματικό εμπόδιο στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι ο ιδεολογικός πόλεμος της αστικής τάξης ενάντια στην προοπτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. 

Ιδεολογήματα που παγιδεύουν τους εργάτες

Ιδεολογήματα που παγιδεύουν τους εργάτες

Για να λυθούν τα χέρια των εργαζομένων, να υψωθεί το αγωνιστικό τους ανάστημα, να ανασυνταχθεί και να ανακάμψει το εργατικό - λαϊκό κίνημα απαιτείται η πολιτική και ιδεολογική χειραφέτηση, απεγκλωβισμός από ιδεολογήματα που παγιδεύουν, εξαπατούν και οδηγούν στη μοιρολατρία, στην υποταγή ή στην ήττα», τόνιζε η ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για την «αναζωογόνηση - ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος» που δημοσίευσε ο «Ρ» στις 13/10/2013.

Περιγράφοντας τις προϋποθέσεις για να αποκτήσουν οι εργατικοί αγώνες δυναμική και προοπτική υπογράμμιζε μεταξύ άλλων: «Δεν επιτρέπεται να υπάρχουν αντιλήψεις ότι "η δική μας επιχείρηση δεν πρόκειται να μειώσει μισθούς και να κάνει απολύσεις γιατί έχει πολλά κέρδη" ή ότι "πρέπει να δεχθούμε τις μειώσεις και απολύσεις, να προστατευθούν τα κέρδη, ώστε να σωθούν τουλάχιστον οι δουλειές μας". Υπάρχουν πια χιλιάδες αποδείξεις ότι αυτές οι αντιλήψεις το μόνο που κάνουν είναι να αφοπλίζουν τους εργάτες γιατί οι νόμοι λειτουργίας του καπιταλισμού είναι αμείλικτοι».

Lenin Reloaded: Αινίγματα για μελλοντικούς ιστορικούς: Θυμήσου να ξεχάσεις ότι δεν θυμάσαι τίποτα

Σήμερα, 6 Νοέμβρη, ήταν η μέρα μιας γενικής απεργίας που σημαδεύτηκε από την εξαφάνιση της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την μοναχική επιμονή του ΠΑΜΕ. Χθες, 5 Νοέμβρη, ήταν η παγκόσμια μέρα του κινήματος των τύπων που φοράνε μάσκες Guy Fawkes. Το TVXS, όπου πληροφορήθηκα για το θέμα, έχει αναλυτικό ρεπορτάζ από τις συγκεντρώσεις τους σε διάφορες πόλεις του κόσμου, όπου, όπως γράφει, κατέβηκαν "για να εκφράσουν την αντίθεση τους στο παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα", το οποίο προφανώς δεν έχει όνομα άλλο από "παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα", ή, επί το απλούστερον, "σύστημα." Για να γιορτάσει δε με τις δέουσες τιμές το παγκόσμιο κίνημα των τύπων με τις μάσκες Guy Fawkes κόντρα στο σύστημα, το TVXS ανέβασε και ιστορικό ρεπορτάζ για τον ορίτζιναλ Guy Fawkes.

Ελένη Μπέλλου-Για τη θεωρία των δύο άκρων

Για τη θεωρία των δύο άκρων

Τα «άκρα» μέσα στην κοινωνία

Η καθυστερημένη δικαστική δίωξη και καταδίκη των ναζιστικών εγκληματικών ενεργειών της Χρυσής Αυγής συνοδεύεται από τη θεωρία των «δύο άκρων», του «δεξιού και αριστερού εξτρεμισμού», της «καταδίκης της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται», θεωρίες που έχουν ως βάση τους την εξίσωση του φασισμού με τον κομμουνισμό, του λεγόμενου «μαύρου και κόκκινου ολοκληρωτισμού», που εδώ και χρόνια επεξεργάστηκε η «Μαύρη Βίβλος» της ΕΕ.

Ανεξάρτητα από τις αποχρώσεις της θεωρίας των «δύο άκρων», τη διαβάθμιση της προβολής της και την ποικιλία των φορέων της, η απόρριψή της πρώτ' απ' όλα από την εργατική αλλά και τη λαϊκή πλειοψηφία είναι αναγκαιότητα, αλλά και δείκτης της πορείας ιδεολογικής - πολιτικής χειραφέτησής τους από την αστική ιδεολογία και πολιτική.

Θ. Παφίλης στο «ΜΕΓΚΑ»: Το ΚΚΕ δεν υποστέλλει τη σημαία του αγώνα

«Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να υποστείλει τη σημαία του αγώνα», τόνισε ο Θανάσης Παφίλης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό «ΜΕΓΚΑ».

Με αφορμή την αντιδραστική θεωρία των δύο άκρων, κατέστησε σαφές ότι «δεν πρόκειται να σταματήσει η πάλη του λαού». Όπως είπε, «το να χτυπηθεί και να τσακιστεί μια εγκληματική οργάνωση και να τιμωρηθεί ποινικά, αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να δημιουργήσει άλλοθι για να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα».

Domenico Losurdo: Ενάντια στην παραχάραξη της ιστορίας (I)

Σε αυτήν την ενότητα θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε την δουλειά του γνωστού Ιταλού μαρξιστή-λενινιστή κομμουνιστή φιλοσόφου Domenico Losurdo. Βασικό σημείο ενδιαφέροντος μας είναι το ζήτημα της ιστορίας και ιστοριογραφίας. Θα μπορούσε κανείς να κάνει λόγο για την ταξική πάλη της ιστοριογραφίας, εννοώντας το πεδίο μάχης που διαμορφώνεται στα πλαίσια της σύγχρονης ιστοριογραφίας σε σχέση με την σημασία της δράσης των Κομμουνιστικών Κομμάτων και της ΕΣΣΔ στον εικοστό αιώνα, αλλά και το πραγματικό ταξικό αντιδραστικό ρατσιστικό πρόσωπο των καπιταλιστικών φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο Losurdo δεν κάνει μαρξιστική ιστοριογραφία όπως την καταλαβαίνουμε συνήθως. Στόχος του είναι να πολεμήσει τις διαστρεβλώσεις που έχουν προκύψει από την αστική και αντεπαναστατική ιστοριογραφία. Τα μέσα που χρησιμοποίει δεν είναι πάντοτε απαραιτήτως μαρξιστικά, καθώς δεν προσπαθήσει να αναλύσει το αντικείμενό του πρωτογενώς, αλλά να κάνει μια κριτική της άρχουσας ιδεολογίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι χρησιμοποιεί πολύ συχνά πηγές αστικές αντιδραστικές και αντικομουνιστικές, προκειμένου να δείξει είτε την αντιφατικότητα των περιγραφών είτε τις αθέλητες ομολογίες για την διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας.

Όσες ελλείψεις και να μπορεί να εντοπίσει κανείς σε αυτόν τον τρόπο προσέγγισης των εκάστοτε ζητημάτων, γεγονός παραμένει ότι το έργο του Losurdo αποτελεί σήμερα μια σπάνια περίπτωση ειλικρινούς χρήσιμης μαρξιστικής προσέγγισης των ιστορικών και ιστοριογραφικών ζητημάτων στον διεθνές ακαδημαϊκό κόσμο. Αποτελεί έναν αναγκαίο σύμμαχο στην σημερινή δύσκολη στο ιδεολογικό πεδίο πάλη.

Είναι σημαντικό ότι υπάρχει κάποιος σύγχρονος φιλόσοφος, ο οποίος δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι δεν έχει καν νόημα να μιλάμε σήμερα για το αν η Οκτωβριανή Επανάσταση απέτυχε. Ότι οι κομμουνιστές δεν έχουν κανένα λόγο να «μισούν τους εαυτούς τους», να αρνούνται την ιστορία τους ή να αισθάνονται συνεχώς υπόλογοι. Ότι η ιστορία των κομμουνιστών είναι λαμπρή, γεμάτη νίκες μαζί με τις ήττες, και σίγουρα δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν «ουμανισμό» και «φιλελευθερισμό», διότι αυτοί θα πρέπει πρώτα να κοιτάξουν την δική τους ιστορία, στην οποία το μόνο που λάμπει είναι το χρήμα, το οποίο πρέπει πρώτα να ξεπλυθεί από το αίμα και τον ιδρώτα των Αφρικανών σκλάβων, των βιομηχανικών εργατών, των Εβραίων της Ευρώπης, των γυναικών και των παιδιών του Βιετνάμ, της Ινδίας και της Κίνας…