Ο δρόμος που τραβάω
Δεδηλωμένος σκοπός μας είναι να συμβάλλουμε με τις περιορισμένες δυνάμεις μας στο έργο της συκρότησης της Λαϊκής Συμμαχίας, όπως αυτή προσδιορίζεται στο σχέδιο προγράμματος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος για το 19ο Συνέδριο του Κομματος. Πρόκειται για μια υποστήριξη της πολιτικής του ΚΚΕ που προέρχεται από (στρατευμένους) φίλους του Κόμματος. Δεν αποτελούμε πολιτικό όργανο του Κόμματος και συνεπώς το Κομμα δεν ευθύνεται για τις θέσεις που εκπροσωπούνται στον παρόντα ιστότοπο.
- Αρχική
- Αυτοπροσδιορισμός
- Προσυνεδριακός Διάλογος-19ο Συνέδριο
- Απόψεις
- Lenin Reloaded-Φάκελος "Ψυχρός Πόλεμος"
- Monopolies Watch
- DIAMATάκια☭
- Χορεύοντας με τους λύκους
- Εφοπλιστικό Κεφάλαιο
- Ιμπεριαλισμός και Μονοπώλια
- Lenin Reloaded:Κείμενα για την Σοσιαλιστική Οικοδόμηση
- ΝΙΚΕΣ του ταξικού κινήματος
- Ιστορία
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φεστιβάλ ΚΝΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φεστιβάλ ΚΝΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013
Υπεραστικοί - Μικρόκοσμος Ι 39ο Φεστιβάλ ΚΝΕ
μες στης ινδίες, μέσα στην πόλη της καλκούτας
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο
αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα
Θα πείτε: «τ' άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή»
Ε, το λοιπόν, ότι και να είναι τ' άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είν' ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
είν' ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε
Ναζίμ Χικμέτ
Μτφρ. Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Υπεραστικοί - Του Αδόλφου τα εγγόνια Ι 39ο Φεστιβάλ ΚΝΕ
Του Αδόλφου τα εγγόνια, η σαβούρα του ντουνιά,
κάνουνε πως δε θυμούνται του παππού τους τον νταλκά.
Του '45 Απρίλης κι ο Αδόλφος με λυγμό:
«Ρε τι μου 'κανε ο Στάλιν με τον Κόκκινο Στρατό,
το σφυρί έχω στο κεφάλι, το δρεπάνι στο λαιμό».
«Τσάμπα οι αστοί με σπρώχναν, να τους σβήσω τον καημό
και μπελάδες θα 'χουν πάλι, με το Γεωργιανό».
Κι όλο έσκουζε ο Αδόλφος, μες στου Απρίλη τις φωτιές:
«Μες στο Βερολίνο μπαίνουν, μπαίνουν οι κομμουνιστές
και οι άριοι λακίζουν, αντιλόπες παρδαλές. Ωχ, Εύα μου».
Του Αδόλφου τα εγγόνια, τούτη η βρώμα του καιρού,
κάνουνε πως δε θυμούνται ποιοι του δείξαν του παππού.
Κι οι αστοί που εξουσιάζουν και τη βρώμα συντηρούν,
για την κόκκινη σημαία πα' στο Ράιχσταγκ δε μιλούν
και ας δάγκωνε ο Αδόλφος το μουστάκι το κοντό
κι ας του φώναζε ο Γκαίρινγκ, «πα' να φύγουμε από δω»
και ας έσκουζε ο φύρερ απ' της Μπράουν την ποδιά:
«Ε ρε φάπα που θα πέσει απ' του Ζούκοφ τα παιδιά».
Του Αδόλφου τα εγγόνια, η σαπίλα του ντουνιά,
ξαναμπήκαν στη μαρκίζα στων αστών τον τσαμπουκά.
Η εξουσία των λεφτάδων, δίχως τα φτιασίδια της,
πότε χίτης κι ασφαλίτης, πότε ταγματασφαλίτης,
πότε γερμανοτσολιάς, χρυσαυγίτης φωνακλάς.
Μα το δείχνει η ιστορία, σαν θελήσει ο λαός
και το φίδι το τσακίζει κι όσους κλώσησαν τ' αυγό.
Κι όλο έσκουζε ο Αδόλφος και οι άριοι λαγοί
που τους κλείσανε το σπίτι του Βλαδίμηρου οι γιοι.
Και ξανά θα τους το κλείσουν κι ας λυσσάνε οι αστοί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)