Γιατί ξύνονται στην γκλίτσα του τσοπάνη; Όταν η Ιστορία του Β` Παγκοσμίου Πολέμου επιχειρείται να ξαναγραφεί από «Der Spiegel», «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ»

Δεν μας προκαλεί έκπληξη! Το αντίθετο! Έκπληξη θα ήταν αν «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» δεν έτρεχαν σε χρόνο ακαριαίο (άργησαν λιγότερο από 24ωρο) να αναδημοσιεύσουν τις βρωμιές του γερμανικού «Der Spiegel» σχετικά με τον Γιάκοφ Τζουγκασβίλι,το γιο του ηγέτη Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Στάλιν.

Το γερμανικό περιοδικό τάχατες ανακάλυψε «νέες μαρτυρίες» που δείχνουν πως «ο Γιάκοβ Τζουγκασβίλι δεν συνελήφθη κατά την εισβολή των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση το 1941, αλλά παραδόθηκε στους Γερμανούς, ενώ στις ανακρίσεις παρουσιαζόταν ως αντισημίτης και σφοδρός επικριτής του Κόκκινου Στρατού».

Στην πραγματικότητα, οι συγκεκριμένες συκοφαντίες δεν είναι καθόλου «νέες», αφού χρησιμοποιήθηκαν την περίοδο του πολέμου από την προπαγανδιστική μηχανή των χιτλερικών, που είχαν τυπώσει και σχετικές προκηρύξεις με τη φωτογραφία του γιου του Στάλιν και τις δήθεν «ομολογίες» του, που τις μοίραζαν με στόχο να σπείρουν την αποστράτευση και τη μοιρολατρία στο σοβιετικό λαό. Ούτε, βέβαια, είναι αναμφισβήτητες, όπως παρουσιάζονται, από το «Der Spiegel» και τους κατά τόπους «αναμεταδότες» τους.

Στην πραγματικότητα, όπως σημειώνουν οι Ρώσοι ιστορικοί, ο Γιάκοφ  Τζουγκασβίλι αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους ναζί και έδειξε πραγματική ανδρεία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων «RIA Novosti» ο ιστορικός Μιχαήλ Ζούεφ: «Με βάση τις συνεντεύξεις του διοικητή του στρατοπέδου και του διοικητή του τάγματος της φύλαξης του στρατοπέδου συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, φαίνεται πως ο Γιάκοφ Τζουγκασβίλι συμπεριφέρθηκε ανεξάρτητα και ήταν κλειστός στην επικοινωνία, ακόμη και με μια ορισμένη περιφρόνηση προς τη διοίκηση του στρατοπέδου, με κανέναν δεν μιλούσε». Ανάλογη τοποθέτηση έκανε στο ίδιο πρακτορείο ειδήσεων και ο Βασίλι Χριστόφοροφ, επικεφαλής των αρχείων της ρωσικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών, δηλαδή της πρώην ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ.

Domenico Losurdo: Ενάντια στην παραχάραξη της ιστορίας (I)

Σε αυτήν την ενότητα θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε την δουλειά του γνωστού Ιταλού μαρξιστή-λενινιστή κομμουνιστή φιλοσόφου Domenico Losurdo. Βασικό σημείο ενδιαφέροντος μας είναι το ζήτημα της ιστορίας και ιστοριογραφίας. Θα μπορούσε κανείς να κάνει λόγο για την ταξική πάλη της ιστοριογραφίας, εννοώντας το πεδίο μάχης που διαμορφώνεται στα πλαίσια της σύγχρονης ιστοριογραφίας σε σχέση με την σημασία της δράσης των Κομμουνιστικών Κομμάτων και της ΕΣΣΔ στον εικοστό αιώνα, αλλά και το πραγματικό ταξικό αντιδραστικό ρατσιστικό πρόσωπο των καπιταλιστικών φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο Losurdo δεν κάνει μαρξιστική ιστοριογραφία όπως την καταλαβαίνουμε συνήθως. Στόχος του είναι να πολεμήσει τις διαστρεβλώσεις που έχουν προκύψει από την αστική και αντεπαναστατική ιστοριογραφία. Τα μέσα που χρησιμοποίει δεν είναι πάντοτε απαραιτήτως μαρξιστικά, καθώς δεν προσπαθήσει να αναλύσει το αντικείμενό του πρωτογενώς, αλλά να κάνει μια κριτική της άρχουσας ιδεολογίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι χρησιμοποιεί πολύ συχνά πηγές αστικές αντιδραστικές και αντικομουνιστικές, προκειμένου να δείξει είτε την αντιφατικότητα των περιγραφών είτε τις αθέλητες ομολογίες για την διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας.

Όσες ελλείψεις και να μπορεί να εντοπίσει κανείς σε αυτόν τον τρόπο προσέγγισης των εκάστοτε ζητημάτων, γεγονός παραμένει ότι το έργο του Losurdo αποτελεί σήμερα μια σπάνια περίπτωση ειλικρινούς χρήσιμης μαρξιστικής προσέγγισης των ιστορικών και ιστοριογραφικών ζητημάτων στον διεθνές ακαδημαϊκό κόσμο. Αποτελεί έναν αναγκαίο σύμμαχο στην σημερινή δύσκολη στο ιδεολογικό πεδίο πάλη.

Είναι σημαντικό ότι υπάρχει κάποιος σύγχρονος φιλόσοφος, ο οποίος δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι δεν έχει καν νόημα να μιλάμε σήμερα για το αν η Οκτωβριανή Επανάσταση απέτυχε. Ότι οι κομμουνιστές δεν έχουν κανένα λόγο να «μισούν τους εαυτούς τους», να αρνούνται την ιστορία τους ή να αισθάνονται συνεχώς υπόλογοι. Ότι η ιστορία των κομμουνιστών είναι λαμπρή, γεμάτη νίκες μαζί με τις ήττες, και σίγουρα δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν «ουμανισμό» και «φιλελευθερισμό», διότι αυτοί θα πρέπει πρώτα να κοιτάξουν την δική τους ιστορία, στην οποία το μόνο που λάμπει είναι το χρήμα, το οποίο πρέπει πρώτα να ξεπλυθεί από το αίμα και τον ιδρώτα των Αφρικανών σκλάβων, των βιομηχανικών εργατών, των Εβραίων της Ευρώπης, των γυναικών και των παιδιών του Βιετνάμ, της Ινδίας και της Κίνας…