Καθώς η Ευρώπη είναι μια λυκοσυμμαχία, είναι αναμενόμενο ότι οι λύκοι θα αρχίσουν κάποια
στιγμή να τρώγονται και μεταξύ τους. Αυτό που παρακολουθούμε τον τελευταίο
καιρό σε σχέση με την επέμβαση στην Συρία, αλλά και τις εξελίξεις στις αραβικές χώρες γενικότερα, αποτελεί εκτός των άλλων σημάδι διάλυσης και των τελευταίων ευρωενωσιακών
ψευδαισθήσεων. Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι πέρα από τις σημαντικές συγκλίσεις
και τα κοινά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που την αποτελούν,
υπάρχουν και τεράστιες διαφορές και συγκρούσεις μεταξύ τους.
Πιο ενδεικτική γι’ αυτό το ζήτημα είναι η στάση της Γαλλίας.
Από τον «αντιαμερικανό» δεξιό Σιράκ που -ακολουθώντας τα χνάρια του Ντε Γκωλ, οποίος είχε βγάλει την Γαλλία από την συμμαχική στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ - στάθηκε σαφώς ενάντια στην αμερικανικο-βρετανική επέμβαση στο Ιρακ το 2003, έχουμε
φτάσει στο σημείο ο «σοσιαλιστής» πολέμαρχος Ολάντ να τραβάει τον χορό στην
ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Συρία. Μην ξεχνάμε άλλωστε την Λιβύη (Σαρκοζύ), αλλά και την καθαρά γαλλική επέμβαση στο Μάλι (Ολάντ). Γίνεται λοιπόν πλέον φανερό ότι πρόκειται για
στρατηγική επιλογή της γαλλικής αστική τάξης και του γαλλικού αστικού κράτους και όχι απλά για έναν τακτικό ελιγμό (ούτε για βοναπαρτισμό και μεγαλομανία του Σαρκοζύ, όπως πολλοί αντιμετώπιζαν την διεθνή πολιτική του), καθώς διαπιστώνουμε μια αδιάσπαστη συνέχεια μεταξύ της διεθνούς πολιτικής του "δεξιού" Σαρκοζύ από τον "αριστερό" Ολάντ. Η σύνθεση της κυβέρνησης δεν φαίνεται επομένως να επηρεάζει τις
στρατηγικές επιλογές.
