Δεν υπάρχει "ύστερος καπιταλισμός" ως στάδιο του καπιταλισμού διαχωρισμένο από τον ιμπεριαλισμό.
Η ιδεολογία του "ύστερου καπιταλισμού" στηρίζεται από μια αντιλενινιστική ψευδοδιαλεκτική, σύμφωνα με την οποία ο καπιταλισμός οδηγείται σε μια μορφή σταδιακής παρακμής και αναχαίτισης της δυναμικής του, η οποία δημιουργεί τις προϋποθέσεις μια "ομαλής" (σε σύγκριση με την μαρξιστική-λενινιστική θεωρία της προλεταριακής επανάστασης) "μεταμόρφωσής" του σε ένα άλλο οικονομικό-κοινωνικό σχηματισμό.
Ενάντια σε αυτή την αντίληψη η γνήσια λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού, θεωρεί το ιμπεριαλιστικό-μονοπωλιακό στάδιο ως το ανώτερο με μια διττή έννοια: δεν ακολουθείται από άλλο στάδιο ούτε μπορεί να παλλινδρομήσει στον ελεύθερο ανταγωνισμό και αποτελεί το υψηλότερο στάδιο "ορθολογικότητας" και "ανορθολογικότητας" του καπιταλισμού, καθώς με τα μονοπώλια κοινωνικοποιείται η παραγωγή συντηρώντας ενώ παράλληλα διατηρείται η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Αυτή η αντίφαση μορφής (κοινωνικοποίηση της παραγωγής) και περιεχομένου (ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από τα μονοπώλια) είναι και το όριο του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να "ολοκληρωθεί" περαιτέρω, καθώς εξελίσσεται μόνο στο πεδίο των εμμενών του αντιφάσεων. Η πίστη σε μια μετεξέλιξη του καπιταλισμού και της σταδιακής παρακμής του σημαίνει την άρνηση της αντικειμενικής αυτής συνθήκης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Σημαίνει την κάμψη της αγωνιστικότητας της εργατικής τάξης.
Ο ιμπεριαλισμός είναι ο "ύστερος καπιταλισμός", γιατί είναι ο τελευταίος και πιο "ολοκληρωμένος" καπιταλισμός που θα γνωρίσουμε. Η μετάβαση στον σοσιαλισμό δεν μπορεί συνεπώς να συντελεστεί ομαλά και ειρηνικά, αλλά περνάει απαραίτητα μέσα από την βίαιη επανάσταση.
Naphta
