Έχει ήδη παρατηρηθεί από αρκετούς συντρόφους ότι κανένας πολιτικός χώρος πέρα του ΚΚΕ δεν έχει ασχοληθεί πραγματικά και σοβαρά με τις δικαστικές διώξεις και καταδίκες μαχόμενων συνδικαλιστών ύστερα από καταγγελίες και μηνύσεις της εργοδοσίας. Τα λόγια περισσεύουν προκειμένου να χαρακτηρίσουμε αυτήν την στάση, η οποία μας θέτει προ σχεδόν πρωτόγνωρων ιστορικά δεδομένων ως προς την απαξίωση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης εκ μέρους των οπορτουνιστικών δυνάμεων. Τους ευχόμαστε απλά να μην το μετανιώσουν, όταν θα είναι πια αργά...
Εμείς πιστεύουμε ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Επίσης θεωρούμε όμως επίσης ότι το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα διαθέτει την εμπειρία να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχεται. Γιατί αυτή η επίθεση δεν είναι διόλου τυχαία και καθόλου "αντιδημοκρατική", γιατί είναι η αστική δημοκρατία που αφήνοντας κατά μέρος κάποιες αυταπάτες του παρελθόντος (που συνειδητά καλλιεργήθηκαν στην κοινωνία, αλλά και στο κίνημα) έπιασε δουλειά για να αποδείξει ότι επιτελεί τον ρόλο που της έχει ανατεθεί: την νομιμοποίηση και στήριξη της κυριαρχίας των μονοπωλίων.
Δικαστική εξουσία: Επιτελώντας τον ταξικό της ρόλο
Όπως δείχνουν κάποια δημοσιεύματα του αστικού τύπου, τα οποία παρατίθενται στο Lenin Reloaded, είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ενδοαστικό παζάρεμα του οποίου το αποτέλεσμα και οι καρποί αντανακλώνται στην ραγδαία αύξηση των περιπτώσεων δικαστικής δίωξης και καταδίκης συνδικαλιστών τον τελευταίο καιρό (Κάτω τα χέρια από τη συνδικαλιστική δράση).
Αυτή η εξέλιξη δεν θα έπρεπε φυσικά να μας εκπλήσσει. Όχι μόνο γιατί η ιστορική εμπειρία έχει να μας επιδείξει άπειρα τέτοια παραδείγματα, αλλά επειδή σε αυτήν την εξέλιξη δεν αντανακλάται τίποτα άλλο από τον χαρακτήρα του αστικού κράτους ως βραχίωνας του κεφαλαίου και των μονοπωλίων. Μάλιστα ο δικαστικός βραχίωνας αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ως ένας από τους πιο δραστικούς και δομικούς για την κυριαρχία του κεφαλαίου.
Οι κομμουνιστές και η μαχόμενη εργατική τάξη ποτέ δεν είχε (ή δεν θα έπρεπε να έχει) αυταπάτες σχετικά με αυτά τα δεδομένα. Ο νόμος και η δικαιοσύνη είναι αστικός νόμος και αστική δικαιοσύνη. Η δημοκρατία είναι αστική δημοκρατία. Τα δικαστήρια είναι αστικά δικαστήρια και οι δικαστές και εισαγγελείς υπάλληλοι του κεφαλαίου (όσο και να κραυγάζουν κατά της «υπαλληλοποίησής» τους).
