Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα DIAMATάκια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα DIAMATάκια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

DIAMATάκι ☭3: Για την σοσιαλιστική οικοδόμηση

Αυτό που εμποδίζει τους εργαζόμενους να οργανωθούν, να αντισταθούν και να νικήσουν δεν είναι τόσο η δυσπιστία ή ο φόβος απέναντι στην δυνατότητα της επανάστασης. Συνήθως δεν είναι καν η απουσία μιας (τυπικής έστω) ταξικής συνείδησης. Αυτό που στέκεται πραγματικό εμπόδιο στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι ο ιδεολογικός πόλεμος της αστικής τάξης ενάντια στην προοπτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. 

Τρίτη 16 Ιουλίου 2013

DIAMATάκι ☭2


Η πραγματική σύγκρουση με ένα σύστημα εκμετάλλευσης δεν μπορεί να μεταφραστεί ως σύγκρουση μεταξύ μιας πεπερασμένης υποκειμενικής βούλησης και μιας αντικειμενικής πραγματικότητας ούτε ως μιας απλής σύγκρουσης περισσοτέρων υποκειμενικών βουλήσεων. 
Η καταπίεση και ο περιορισμός της υποκειμενικής βούλησης είναι μόνο η αρνητική πλευρά της κοινωνικής ολότητας, η οποία εκφράζεται ταυτοχρόνως  με την αρνητικότητα της βούλησης ενάντια στην αντικειμενικότητα και την αρνητική, περι-οριστική βία της αντικειμενικότητας σε βάρος της υποκειμενικής βούλησης. Αυτό αποτελεί όμως μόνο μια εμφάνιση μιας βαθύτερης εμμενούς αντίφασης της ολότητας, καθώς αυτό που βιώνεται υποκειμενικά ως περιορισμός και βια κατά της ατομικότητας είναι στην πραγματικότητα μια αντανάκλαση μιας αντικειμενικής-υλικής αντίφασης. 

Η "συμφιλίωση με την πραγματικότητα" (που ως έννοια δεν ενέχει τίποτα το συμβιβαστικό) συνίσταται στην αναγνώριση αυτού του αρνητικού χαρακτήρα της ατομικότητας, δηλαδή στην απόρριψη της εντύπωσης ότι η ατομική βούληση αποτελεί μια θετικότητα, η οποία υποτίθεται ότι προσκρούει σε μια σύμβαση, στις κοινωνικές σχέσεις, σε σχέσεις απαγορεύσεων και περιορισμών. Η πεπερασμένη υποκειμενικότητα είναι στην πραγματικότητα - εξίσου με την αντικειμενικότητα - μόνο μιαν αφηρημένη άρνηση, ετεροκαθοριζόμενη σε τελευταία ανάλυση από την αρνητικότητα της αντικειμενικότητας. 

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

DIAMATάκι ☭1


Δεν υπάρχει "ύστερος καπιταλισμός" ως στάδιο του καπιταλισμού διαχωρισμένο από τον ιμπεριαλισμό. 
Η ιδεολογία του "ύστερου καπιταλισμού" στηρίζεται από μια αντιλενινιστική ψευδοδιαλεκτική, σύμφωνα με την οποία ο καπιταλισμός οδηγείται σε μια μορφή σταδιακής παρακμής και αναχαίτισης της δυναμικής του, η οποία δημιουργεί τις προϋποθέσεις μια "ομαλής" (σε σύγκριση με την μαρξιστική-λενινιστική θεωρία της προλεταριακής επανάστασης) "μεταμόρφωσής" του σε ένα άλλο οικονομικό-κοινωνικό σχηματισμό.
Ενάντια σε αυτή την αντίληψη η γνήσια λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού, θεωρεί το ιμπεριαλιστικό-μονοπωλιακό στάδιο ως το ανώτερο με μια διττή έννοια: δεν ακολουθείται από άλλο στάδιο ούτε μπορεί να παλλινδρομήσει στον ελεύθερο ανταγωνισμό και αποτελεί το υψηλότερο στάδιο "ορθολογικότητας" και "ανορθολογικότητας" του καπιταλισμού, καθώς με τα μονοπώλια κοινωνικοποιείται η παραγωγή συντηρώντας ενώ παράλληλα διατηρείται η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. 
Αυτή η αντίφαση μορφής (κοινωνικοποίηση της παραγωγής) και περιεχομένου (ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από τα μονοπώλια) είναι και το όριο του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να "ολοκληρωθεί" περαιτέρω, καθώς εξελίσσεται μόνο στο πεδίο των εμμενών του αντιφάσεων. Η πίστη σε μια μετεξέλιξη του καπιταλισμού και της σταδιακής παρακμής του σημαίνει την άρνηση της αντικειμενικής αυτής συνθήκης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Σημαίνει την κάμψη της αγωνιστικότητας της εργατικής τάξης.
Ο ιμπεριαλισμός είναι ο "ύστερος καπιταλισμός", γιατί είναι ο τελευταίος και πιο "ολοκληρωμένος" καπιταλισμός που θα γνωρίσουμε. Η μετάβαση στον σοσιαλισμό δεν μπορεί συνεπώς να συντελεστεί ομαλά και ειρηνικά, αλλά περνάει απαραίτητα μέσα από την βίαιη επανάσταση. 

Naphta