Ορισμένες σκέψεις σχετικά με την ένταση της καταστολής της συνδικαλιστικής δράσης

Έχει ήδη παρατηρηθεί από αρκετούς συντρόφους ότι κανένας πολιτικός χώρος πέρα του ΚΚΕ δεν έχει ασχοληθεί πραγματικά και σοβαρά με τις δικαστικές διώξεις και καταδίκες μαχόμενων συνδικαλιστών ύστερα από καταγγελίες και μηνύσεις της εργοδοσίας. Τα λόγια περισσεύουν προκειμένου να χαρακτηρίσουμε αυτήν την στάση, η οποία μας θέτει προ σχεδόν πρωτόγνωρων ιστορικά δεδομένων ως προς την απαξίωση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης εκ μέρους των οπορτουνιστικών δυνάμεων. Τους ευχόμαστε απλά να μην το μετανιώσουν, όταν θα είναι πια αργά...

Εμείς πιστεύουμε ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Επίσης θεωρούμε όμως επίσης ότι το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα διαθέτει την εμπειρία να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχεται. Γιατί αυτή η επίθεση δεν είναι διόλου τυχαία και καθόλου "αντιδημοκρατική", γιατί είναι η αστική δημοκρατία που αφήνοντας κατά μέρος κάποιες αυταπάτες του παρελθόντος (που συνειδητά καλλιεργήθηκαν στην κοινωνία, αλλά και στο κίνημα) έπιασε δουλειά για να αποδείξει ότι επιτελεί τον ρόλο που της έχει ανατεθεί: την νομιμοποίηση και στήριξη της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

Δικαστική εξουσία: Επιτελώντας τον ταξικό της ρόλο

Όπως δείχνουν κάποια δημοσιεύματα του αστικού τύπου, τα οποία παρατίθενται στο Lenin Reloaded, είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ενδοαστικό παζάρεμα του οποίου το αποτέλεσμα και οι καρποί αντανακλώνται στην ραγδαία αύξηση των περιπτώσεων δικαστικής δίωξης και καταδίκης συνδικαλιστών τον τελευταίο καιρό (Κάτω τα χέρια από τη συνδικαλιστική δράση).

Αυτή η εξέλιξη δεν θα έπρεπε φυσικά να μας εκπλήσσει. Όχι μόνο γιατί η ιστορική εμπειρία έχει να μας επιδείξει άπειρα τέτοια παραδείγματα, αλλά επειδή σε αυτήν την εξέλιξη δεν αντανακλάται τίποτα άλλο από τον χαρακτήρα του αστικού κράτους ως βραχίωνας του κεφαλαίου και των μονοπωλίων. Μάλιστα ο δικαστικός βραχίωνας αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ως ένας από τους πιο δραστικούς και δομικούς για την κυριαρχία του κεφαλαίου. 

Οι κομμουνιστές και η μαχόμενη εργατική τάξη ποτέ δεν είχε (ή δεν θα έπρεπε να έχει) αυταπάτες σχετικά με αυτά τα δεδομένα. Ο νόμος και η δικαιοσύνη είναι αστικός νόμος και αστική δικαιοσύνη. Η δημοκρατία είναι αστική δημοκρατία. Τα δικαστήρια είναι αστικά δικαστήρια και οι δικαστές και εισαγγελείς υπάλληλοι του κεφαλαίου (όσο και να κραυγάζουν κατά της «υπαλληλοποίησής» τους). 

Γιατί τώρα; Μια εκτίμηση της "περίεργης" κλιμάκωσης της εκ των άνω ταξικής πάλης

Ερώτημα: Γιατί τώρα;

Σίγουρα πολλοί από εμάς αναρωτιούνται για ποιόν λόγο καλλιεργείται - απ' ό,τι φαίνεται συνειδητά και οργανωμένα - τις τελευταίες εβδομάδες ένα ορισμένο κλίμα στην χώρα, που περιλαμβάνει φασιστικές επιθέσεις και δολοφονίες, σενάρια αποσταθεροποίησης και κατάργησης της "συνταγματικής νομιμότητας" και άλλα διάφορα. Η απορία απορρέει από την κοινή εκτίμηση των περισσοτέρων εξ αυτών που δραστηριοποιούνται με τον οποιοδήποτε τρόπο στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα με κάποιες σοβαρές αξιώσεις, ότι το κίνημα σήμερα βρίσκεται σε μάλλον δεινή και γενικά παθητική θέση. Η εργατική βάση δεν φαίνεται να είναι σε θέση - για πολλούς λόγους - να ανταποκριθεί στο κάλεσμα των ταξικών συνδικάτων για ρήξη. 

Είναι επομένως απόλυτα εύλογη η απορία για ποιόν λόγο, αφού φαίνεται να έχουν βάλει μεγάλη μερίδα των εργαζομένων στο χέρι - είτε οδηγώντας την στην εξαθλίωση είτε στην ήττα μέσω του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού - και να μην φοβούνται να συμβεί κάτι άμεσα, δημιουργούν αυτήν την αρκετά "τεχνητή" ένταση - τεχνητή στον βαθμό που δεν συμβαδίζει με μιαν άμεση απειλή για την αστική εξουσία. 

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις σχετικά με την αναμενόμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση και τον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης.

--Σέρνεται η κυβέρνηση σε πόλεμο από τους Αμερικάνους και το ΝΑΤΟ ή εξυπηρετεί να συμφέροντα της εγχώριας πλουτοκρατίας; Αναγκαίο κακό ή ευκαιρία για την ελληνική αστική τάξη; Η προθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να συμμετάσχει ενεργά στην στρατιωτική επέμβαση στην Συρία ήταν από την πρώτη στιγμή οφθαλμοφανής. Δεν χρειάστηκε καν να ζητηθεί «γη και ύδωρ». Αντιθέτως, η Ελλάδα έσπευσε να δηλώσει την ετοιμότητά της να συνδράμει την «ανθρωπιστική επέμβαση», πριν καν βγουν τα αποτελέσματα της έρευνας του ΟΗΕ για την χρήση χημικών όπλων.

Ποιο είναι το διακύβευμα; Ποια είναι τα οφέλη; Κατά κύριο λόγο προφανώς η ισχυροποίηση όπως και η διασάφηση της θέσης της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό συσχετισμό δυνάμεων. Το ελληνικό κράτος θέλει να αποδείξει ότι όχι μόνο δεν αμφισβητείται η συμμαχία της με τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, αλλά ότι βρίσκεται εντός παιχνιδιού και μπορεί να αξιοποιήσει μάλιστα την «γεωστρατηγική θέση» της στο έπακρο. Προσφέρεται επίσης μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αξιοποιηθεί η διεθνής πολιτική για τον αποπροσανατολισμό του λαού από την κατάσταση που βιώνει λόγω της κρίσης.

Για άλλη μια φορά: Τέρμα πια στις αυταπάτες!

Οι μονοπωλιακοί όμιλοι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης δείχνουν για άλλη μια φορά το πραγματικό τους πρόσωπο, την πραγματική αντίληψη τους για την ενημέρωση, την πραγματική στάση τους απέναντι στους εργαζόμενους στα κανάλια τους και απέναντι σε ολόκληρη την εργατική τάξη. 

Μην χάνοντας ευκαιρία κατέθεσαν αγωγή κατά της απεργίας, συγκεκριμένα κατά των συνδικαλιστικών Ενώσεων του Τύπου, της ΠΟΕΣΥ και της ΠΟΣΠΕΡΤ. 

Οι αυταπάτες για καλούς και κακούς καπιταλιστές εξαφανίζονται, αφού "την προσφυγή υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών ANTENNA, STAR, MEGA, SKAI, ALPHA και «Μακεδονία TV»", δηλαδή το σύνολο των μεγαλοκαναλαρχών, των ιδιοκτητών της μονοπωλιακής Digea (βλ. εταιρικό προφίλ).

Ο λαός έχει για άλλη μια φορά την ευκαιρία να δει με τον πιο καθαρό τρόπο την δύναμη των μονοπωλίων, του μεγάλου κεφαλαίου και την βούληση τους να επιβάλλουν με κάθε τρόπο τον νόμο τους στην κοινωνία. Δεν ανέχονται πλέον καμία εστία αντίστασης. Ούτε καν η κρατική ΕΡΤ δεν ταιριάζει πλέον στα σχέδια τους για τον απόλυτο έλεγχο του εμπορεύματος της ενημέρωσης.

"Υλικές" μορφές πάλης

Λίγα λόγια με αφορμή μια συζήτηση στο Lenin Reloaded.

Είναι ορθό ότι δεν πρέπει να αποκόβουμε την θεωρία και την προπαγάνδα από την καθημερινή εμπειρία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποθάλπτουμε μικροαστικές αυταπάτες. Ξέρω ότι το ζήτημα δεν είναι απλό. 

Σκοπός όμως πρέπει να είναι πάντα η ωρίμαση της ταξικής συνείδησης. Γι' αυτό και δεν πρέπει να υποστηρίζουμε μορφές "ψευδούς συνείδησης". Βέβαια η ταξική συνείδηση εξαρτάται και από τους αντικειμενικούς παράγοντες και από το συγκεκριμένο στάδιο της ταξικής πάλης. 

Η προπαγάνδα πρέπει κατά την γνώμη μου να συνεχίσει να επιμένει στην κατάδειξη της πραγματικότητας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Από εκεί και πέρα η πράξη (και μόνον αυτή!) μπορεί να ανυψώσει την ταξική συνείδηση σε επαναστατικά επίπεδα. Γι' αυτό θεωρώ και πολλές συζητήσεις (που γίνονται και στο πλαίσιο του προσυνεδριακού) αποπροσανατολιστικές, καθώς κινούνται γύρω από το ζήτημα της ιδεολογίας και της προπαγάνδας με τελείως μη υλιστικό τρόπο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ουσία του μαρξισμού-λενινισμού έγκειται στην ανύψωση της πράξης ως την μόνη αληθινή Aufhebung των αντιφάσεων της πραγματικότητας, που αντανακλούνται και στην συνείδηση.

Έχει έρθει νομίζω ο καιρός να αφήσουμε τα ψευδο-ερωτήματα περί "συνεργασιών", πιο "έξυπνης" προπαγάνδας κτλ. Το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι: ποιες πρέπει να είναι οι μορφές δράσης του Κόμματος και οι μορφές οργάνωσης της εργατικής τάξης. 

Το πραγματικό ερώτημα δεν ήταν ποτέ αν το ΚΚΕ έπρεπε να συνεργασθεί με τους ρεφορμιστές και τους σοσιαλφασιστες ή αν θα πρεπει να υιοθετήσει (εθνικό)λαϊκιστικά συνθήματα για να τραβήξει κόσμο. Το πραγματικό ερώτημα ήταν, είναι και θα παραμείνει πως και πότε θα ριζοσπαστικοποιηθεί ο ταξικός αγώνας. Μπροστά στις συνέπειες (ακόμα στην συνείδηση των μαζών) μιας ριζοσπαστικοποίησης των μορφών και των μέσων πάλης τα πιθανά βραχυπρόθεσμα οφέλη όλων των παραπάνω τακτικισμών θα αποδειχθούν ψίχουλα, και θα κάνουν τον κάθε προπαγανδιστή "μετώπων" να ντραπεί για την αφέλεια του...

Οι κομμουνιστές πρέπει να προετοιμάζονται να διεξάγουν "υλικό" (ας τον ονομάσουμε έτσι...) αγώνα, να περάσουνε σε "υλικές" μορφές πάλης. Διότι μόνο η βίαιη επανάσταση μπορεί να αντικατασταθεί το αστικό κράτος από το προλεταριακό. Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια πάνω στις πλάτες της εργατικής τάξης.  

Περί συγκεντρωτισμού

Παρά τις κυρίαρχες ιδεολογικές τάσεις στην αριστερά, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι η μοναδική οργανωτική μορφή ενός επαναστατικού κόμματος. Δεν μπορεί να υπάρξει μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα χωρίς αυτήν την μορφή οργάνωσης. Όχι επειδή οι κομμουνιστές έχουν ένα φετίχ με αυτόν τον όρο, αλλά διότι είναι ακριβώς η οργάνωση που δεν υποκύπτει ούτε σε οπορτουνισμούς ούτε στην φετιχοποίηση των μέσων αγώνα. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός επιτρέπει στο ΚΚ να είναι πάντα σε θέση να προσαρμόζει τον αγώνα στις απαιτήσεις των αντικειμενικών συνθηκών. 

Η μορφή αυτή δεν είναι λοιπόν απλά ένα καλούπι στο οποίο όλα και όλοι χωράνε και δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία του κάθε οπορτουνιστικού τακτικισμού.  Είναι αντιθέτως η έκφραση της διαλεκτικής κίνησης των κοινωνικών σχέσεων και της ταξικής πάλης. Γι' αυτόν τον λόγο δεν έχει καμία σχέση με τις δομές των αστικών κομμάτων. Οι όροι "δημοκρατικός" και "συγκεντρωτισμός" δεν προσιδιάζουν σε κανένα άλλο πολιτικό κόμμα, διότι οι όροι λειτουργίας και δράσης των αστικών κομμάτων είναι τελείως διαφορετική από αυτές ενός κομμουνιστικού επαναστατικού κόμματος.

Το ΚΚ οφείλει να είναι το κόμμα της επανάστασης. Επομένως δεν υπάρχει κανένας άλλος σκοπός πέρα από την οργάνωση της επανάστασης. Η επανάσταση είναι ο στρατηγικός στόχος του ΚΚ ύπο όλες τις συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι το ΚΚ δεν μπορεί να ασχολείται με ζητήματα που σχετίζονται με κανονιστικές αρχές άλλων κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων. Το ΚΚ πρέπει να είναι σε θέση να δράσει σε νόμιμα και παράνομα πλαίσια, με νόμιμα και παράνομα μέσα. Διότι δεν μπορεί να αποβλέπει σε αύξηση εκλογικών ποσοστών ούτε στην απλή αύξηση της επιρροής του στο αστικό κράτος και τους θεσμικούς μηχανισμούς του. Στρατηγικός στόχος είναι η κατάληψη της εξουσίας, δηλαδή η συντριβή του αστικού κράτους και η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Τι οφείλουμε στο ΠΑΜΕ

Μετά τα τελευταία γεγονότα είναι ακόμα πιο επείγον να υπενθυμίζουμε και να τονίζουμε την σημασία που έχει το ΠΑΜΕ για το ταξικό κίνημα. Η ερώτηση είναι επομένως: Τι οφείλουμε στο ΠΑΜΕ; Σε τι μπορούμε να ελπίζουμαι λόγω της ύπαρξης του ΠΑΜΕ;

Τα πράγματα αρχίζουν πλέον να ξεκαθαρίζουν. Ο ταξικός χαρακτήρας του ελληνικού κράτους και της συγκεκριμένης κυβέρνησης είναι πλέον έκδηλος ακόμα και για ταξικά τυφλούς ή μύωπες. Οι μεσολαβήσεις καταρρέουν, το ενδιάμεσο και χλιαρό εξαφανίζεται. Η εργατική τάξη έχει την δυνατότητα να αντικρίσει τον εχθρό της με πιο καθαρό τρόπο σε σχέση με τις τελευταίες δεκαετίες. Η καταστολή της διαμαρτυρίας του ΠΑΜΕ, η κατασκευή πλαστών ενοχοποιητικών στοιχείων κατά των συνδικαλιστών και η σύλληψη τους αποτελει χτύπημα στο εργατικό κίνημα. Δεν υπάρχει πλέον καμία ψευδαίσθηση.

Είναι απόλυτα επείγον να συνειδητοποιήσει κάθε εργαζόμενος την σημασία της δράσης του ΠΑΜΕ – του μοναδικού ταξικού συνδικαλιστικού οργάνου στην Ελλάδα – , διότι φαίνεται ότι η ιδεολογία και η προπαγάνδα εμποδιζούν ακόμα πάρα πολλές κοινωνικές ομάδες να δούν αυτό που πραγματικά διαδραματίζεται στην χώρα και συγκεκριμένα στον εργασιακό χώρο. Ο εργαζόμενος πρέπει να κατανοήσει ότι ως εργαζόμενος, ως ταξικό υποκείμενο δεν έχει δίπλα του κανέναν άλλον σύμμαχο στον εργασιακό του χώρο, ικανό να αντισταθεί και να ανατρέψει τις παραγωγικές και εργασιακές σχέσεις εκμετάλλευσης, πέρα από το ΠΑΜΕ.

Είναι σημαντικό να γίνουν δυο πράγματα σαφή: Αφενός ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Αφετέρου ότι το ΠΑΜΕ είναι η δύναμη που μπορεί να στηρίξει κάθε εργαζόμενο που αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι σημαντικό λοιπόν να καταρριφθούν κάποιες ψευδαισθήσεις, που φαίνεται να ασκούνε ακόμα κάποια επιρροή σήμερα. Είναι η ελπίδα που ο λαός τρέφει συχνά αυθόρμητα την οποία εκμεταλλεύονται και θρέφουν κακόβουλα κάποιοι. Όσοι ελπίζουν στην βοήθεια άλλων συνδικάτων ή πολιτικών δυνάμεων πλανώνται.

Κατ’ αρχάς υφίσταται η «πασοσική ψευδαίσθηση» – αν μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι. Υπάρχει δηλαδή η πλάνη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το ΠΑΣΟΚ του 1981. Είναι ό μόνος λόγος για να εξηγήσει κανείς βάσει (μετά βίας) ορθολογικών επιλογών την μετακίνηση μεγάλου μέρους του πασοκικού «απαράτ» (τρομάρα τους...) στον ΣΥΡΙΖΑ, φιανόμενο το οποίο παρατηρείται έντονα στα συνδικαλιστικά. Απ’ ότι φαίνεται λοιπόν υπάρχει η ελπίδα ότι κάποιοι θα κατορθώσουν να επιβιώσουν. Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά με το ’81: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τις ίδιες πολιτικές και οικονομικές δυνατότητες. Με απλά λόγια; Δεν μπορεί να μοιράσει χρήμα, διορισμούς και να κάνει λιονταρισμούς στο διεθνές ή εθνικό κεφάλαιο.

Αδελφέ μας εργαζόμενε, μην έχεις ψευδαισθήσεις. Δεν θα επαναληφθεί το ’81 ούτε η δεκαετία του ’80 ή του ’90. Ακόμα και σε ψίχουλα να ελπίζεις, μην υπολογίζεις σε τίποτα. Σήμερα χτυπάνε εδώ, αύριο θα χτυπάνε εκεί, και μεθαύριο θα χτυπήσουν και εσένα. Η υποταγή και η ελπίδα δεν είναι πλεόν επιλογές.

Το πιο σημαντικό είναι όμως να ξέρει ο κάθε εργαζόμενος ότι δεν είναι μόνος του! Ότι αν αποφασίσει να αγωνιστεί θα έχει στο πλευρό του το ΠΑΜΕ! Ο φόβος (παράλληλα με την ελπίδα) είναι ίσως ο πιο σημαντικός λόγος της διστακτικότητας, που επιδεικνύει μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Αυτός ο φόβος πρέπει και μπορεί να χτυπηθεί. Τι είδαμε τις τελευταιές ημέρες; Τι σημαίνουν τα γεγονότα αυτα; Πως πρέπει να τα κατανοήσει ο εργαζόμενος; Τα γεγονότα αυτά επιδεικνύουν – ξεκάθαρα πλέον – δύο κυρίως πράγματα. Κατ’ αρχάς ότι ο ταξικός εχθρός δεν διστάζει να αποκαλυφθεί ως τέτοιος και να χειριστεί μέσα βίαιης καταστολής. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το ΠΑΜΕ δεν κάμφθηκε! Το ΠΑΜΕ αντέδρασε δυναμικά στις απαράδεκτες συλλήψεις. Ήταν εκεί με τους συλληφθέντες συνδικαλιστές, ήταν εκεί, εξω από τα δικαστήρια! Το ταξικό εργατικό κίνημα γίνεται όλο και πιο δυνατό μέσα από τις πράξεις αυτές.

Τι βλέπεις λοιπόν αδελφέ εργαζόμενε; Πρέπει να προσπαθήσεις να δείς απλά αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου. Αν αποφασίσεις να αντισταθείς, το ΠΑΜΕ είναι ΕΔΩ! Θα είναι εκεί μαζί σου. Θα έχεις στην πλευρά σου μαζί σου το αγωνιστικό τμήμα της εργατικής τάξης!

Τι άλλο μπορείς να κάνεις; Τι θα κάνεις όταν πλέον δεν αντέχεις την αδικία που σου επιβάλλεται και την ανέχεια στην οποία σε καταδικάζουν να ζεις; Μπορεί ακόμα να πιστεύεις ότι θα την γλιτώσεις. Μην γίνεσαι όμως θύμα του κάθε επιτήδειου οπουρτουνιστή. Δεν υπάρχει περίπτωση να την γλιτώσεις, ουτε εσύ ούτε να παιδιά σου, τα οποία θα δουλεύουν σε συνθήκες εργασίες χειρότερες από αυτές των πατεράδων σου! Τι θα κάνεις λοιπόν;

Πρέπει να νιώσεις την δύναμη που απορρέει από την οργανωμένη δύναμη της εργατικής τάξης. Την ελευθερία από τον φόβο οφείλουμε στο ΠΑΜΕ! Την υπέρβαση του φόβου, ο οποίος γεννιέται υπό τις συνθήκες του μοναχικού ατομικού αγώνα με τις άθλιες συνθήκες εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού τρόπου καταλήστευσης. Εργάτη! Κατάλαβε το! Αυτήν την δύναμη την έχεις λόγω της δράσης του ΠΑΜΕ. Θα ξέρεις ότι όταν πας στην απεργία δεν θα έχεις τα νώτα σου εκτεθειμένα. Θα είναι εκεί τα αδέλφια σου οι κομμουνιστές να σε στηρίξουν.

Δεν είσαι κομμουνιστής; Δεν είναι αυτό που ερωτάσαι να απαντήσεις. Αυτή η ερώτηση δεν τίθεται πλέον καν. Δεν σου αφήνουν πλέον το περιθώριο να αναρωτηθείς για τέτοια πράγματα. Η ερώτηση είναι: Ποια είναι η θέση σου σε αυτό το σύστημα; Πιστεύεις μήπως ότι επειδή δεν είσαι κομμουνιστής το Κεφάλαιο θα σου χαριστεί; Είσαι εργάτης. Είσαι αυτός που δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής, που είσαι αποξενωμένος από το προϊόν που παράγεις, που η εργασία σου είναι η πηγή κέρδους των καπιταλιστών. Αυτό είσαι. Αυτή είναι η τάξη σου! Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως δεν είσαι και μόνος σου.