il manifesto: ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

Οργανωμένοι τραμπουκισμοί ακροδεξιών

Μέρες παρακρατικής βίας ξανάζησε η Καλαμάτα με την επιδρομή ταγμάτων εφόδου της Ν.Δ.

Πρωταγωνιστής των επεισοδίων είναι το "πνευματικό παιδί" και πρωτοπαλίκαρο του Ευάγγελου Αβέρωφ, ο σημερινός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, νεαρός βουλευτής τότε, οι δηλώσεις του οποίου είχαν κινηθεί στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνες του τότε προέδρου της ΝΔ.

Αντιγραφή αποσπασμάτων απο το ρεπορτάζ του "Ριζοσπάστη" της 12ης Ιούλη 1983:

-Κλίμα εμφυλίου πολέμου δημιούργησαν μισθοφόροι χούλιγκανς της "Ν.Δ."...

Κλίμα των ημερών του εμφυλίου πολέμου έζησε η Μεσσηνία απο την Παρασκευή καθώς οι μισθοφόροι χούλιγκανς πυροδοτούμενοι απο βουλευτές της "Ν.Δ." δημιούργησαν σειρά επεισοδίων επικαλούμενοι πάντα προκλήσεις αντιφρονούντων...

-Μοιρασμένοι σε ομάδες κρούσης νεαροί σκόρπιζαν όπου περνούσαν τον πανικό...

Τα επεισόδια που προηγήθηκαν της ομιλίας του Αβέρωφ, το κλίμα τρομοακρατίας που θέλησαν να περάσουν δίνουν το μέτρο της πίστης της "Ν.Δ." στην δημοκρατία και στην συνταγματική νομιμότητα...

Γιατί τώρα; Μια εκτίμηση της "περίεργης" κλιμάκωσης της εκ των άνω ταξικής πάλης

Ερώτημα: Γιατί τώρα;

Σίγουρα πολλοί από εμάς αναρωτιούνται για ποιόν λόγο καλλιεργείται - απ' ό,τι φαίνεται συνειδητά και οργανωμένα - τις τελευταίες εβδομάδες ένα ορισμένο κλίμα στην χώρα, που περιλαμβάνει φασιστικές επιθέσεις και δολοφονίες, σενάρια αποσταθεροποίησης και κατάργησης της "συνταγματικής νομιμότητας" και άλλα διάφορα. Η απορία απορρέει από την κοινή εκτίμηση των περισσοτέρων εξ αυτών που δραστηριοποιούνται με τον οποιοδήποτε τρόπο στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα με κάποιες σοβαρές αξιώσεις, ότι το κίνημα σήμερα βρίσκεται σε μάλλον δεινή και γενικά παθητική θέση. Η εργατική βάση δεν φαίνεται να είναι σε θέση - για πολλούς λόγους - να ανταποκριθεί στο κάλεσμα των ταξικών συνδικάτων για ρήξη. 

Είναι επομένως απόλυτα εύλογη η απορία για ποιόν λόγο, αφού φαίνεται να έχουν βάλει μεγάλη μερίδα των εργαζομένων στο χέρι - είτε οδηγώντας την στην εξαθλίωση είτε στην ήττα μέσω του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού - και να μην φοβούνται να συμβεί κάτι άμεσα, δημιουργούν αυτήν την αρκετά "τεχνητή" ένταση - τεχνητή στον βαθμό που δεν συμβαδίζει με μιαν άμεση απειλή για την αστική εξουσία.