Lenin Reloaded: Τρεις παρατηρήσεις για την κατάσταση της επαγγελματικής φιλοσοφίας της αριστεράς στη σημερινή Ευρώπη

Edouard Manet, "Ο ρακοσυλλέκτης", 1869

1. Σε γενικές γραμμές, η πολιτική αντιπαράθεση στο επίπεδο της φιλοσοφίας θεωρείται η ανώτατη μορφή ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης. Ωστόσο αυτή η παραδοσιακή άποψη, η οποία είχε νόημα, για παράδειγμα, στην εποχή της αντιπαράθεσης των "συντηρητικών" και των "αριστερών" εγελιανών στις δεκαετίες του 1820 και 1830, ή της αντιπαράθεσης Λένιν, Λούξεμπουργκ και Κάουτσκι στους κόλπους της ΙΙ Διεθνούς, μοιάζει να έχει χάσει την αξία της σήμερα.

DIAMATάκι ☭3: Για την σοσιαλιστική οικοδόμηση

Αυτό που εμποδίζει τους εργαζόμενους να οργανωθούν, να αντισταθούν και να νικήσουν δεν είναι τόσο η δυσπιστία ή ο φόβος απέναντι στην δυνατότητα της επανάστασης. Συνήθως δεν είναι καν η απουσία μιας (τυπικής έστω) ταξικής συνείδησης. Αυτό που στέκεται πραγματικό εμπόδιο στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι ο ιδεολογικός πόλεμος της αστικής τάξης ενάντια στην προοπτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. 

Ελένη Μπέλλου-Για τη θεωρία των δύο άκρων

Για τη θεωρία των δύο άκρων

Τα «άκρα» μέσα στην κοινωνία

Η καθυστερημένη δικαστική δίωξη και καταδίκη των ναζιστικών εγκληματικών ενεργειών της Χρυσής Αυγής συνοδεύεται από τη θεωρία των «δύο άκρων», του «δεξιού και αριστερού εξτρεμισμού», της «καταδίκης της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται», θεωρίες που έχουν ως βάση τους την εξίσωση του φασισμού με τον κομμουνισμό, του λεγόμενου «μαύρου και κόκκινου ολοκληρωτισμού», που εδώ και χρόνια επεξεργάστηκε η «Μαύρη Βίβλος» της ΕΕ.

Ανεξάρτητα από τις αποχρώσεις της θεωρίας των «δύο άκρων», τη διαβάθμιση της προβολής της και την ποικιλία των φορέων της, η απόρριψή της πρώτ' απ' όλα από την εργατική αλλά και τη λαϊκή πλειοψηφία είναι αναγκαιότητα, αλλά και δείκτης της πορείας ιδεολογικής - πολιτικής χειραφέτησής τους από την αστική ιδεολογία και πολιτική.

Fadomduck2: Ποιά είναι τελικά η εργατική τάξη;

Αναδημοσιευουμε παρακάτω άρθρο από το blog Fadomduck2 προκειμένου να προσκαλέσουμε όποιον θέλει να συμμετάσχει σε αυτήν την ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Το κείμενο γράφεται με αφορμή μία ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμεστο Lenin reloaded, και που ξεκίνησε από μία ανάρτηση που αφορούσε την ύπαρξη ή μη, κάποιου «νέου επαναστατικού υποκείμενου».

Κατ’αρχήν λοιπόν, σχεδόν το σύνολο των συνομιλητών συμφωνήσαμε, πως «επαναστατικό υποκείμενο» υπάρχει, και δεν είναι άλλο από την «εργατική τάξη».

-Ποιά είναι όμως η εργατική τάξη τελικά;

-Και πώς μπορούμε να την ορίσουμε χωρίς να πέσουμε στις δύο παγίδες που την θέλουν, η πρώτη συρρικνωμένη έως εξαφάνισης, και η δεύτερη τόσο διευρυμένη ώστε τελικά να εξαφανίζονται οι ιδιαιτερότητες της (άρα και η ίδια τελικά ως τάξη);

Για το πρώτο κομμάτι, αυτό που λαθροχειρώντας ταυτίζει την εργατική τάξηαποκλειστικά με το βιομηχανικό προλεταριάτο για να καταλήξει στο συμπέρασμα, πως ακόμη και αν η εργατική τάξη δεν έχει εκλείψει ακόμη, τότε σίγουρα είναι υπερβολικά μειοψηφική για «επαναστατικό υποκείμενο», αν δεν οδεύει κιόλας προς την πλήρη της εξαφάνιση, είχαμε αναδημοσιεύσει παλιότερα ένα κείμενο από το sarajevo mag, που απαντάει πειστικά και με στοιχεία στο αβάσιμο τέτοιων ισχυρισμών.

Lenin Reloaded: Αξιώματα και νομοτέλειες 1-11

1. Η σοσιαλδημοκρατία είναι εκδήλωση της διείσδυσης της αστικής ιδεολογίας και της αστικής σύλληψης των ταξικών συμφερόντων στην εργατική τάξη. 

2. Γι αυτό είναι σημάδι αποσύνθεσης της εργατικής τάξης ή ανωριμότητάς της. Επειδή δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για εκμεταλλευτική κοινωνία χωρίς εργατική τάξη όμως, η αποσύνθεση της εργατικής τάξης είναι επίσης η ανωριμότητά της και με κανένα τρόπο ο προάγγελος του τέλους του κοινωνικού της ρόλου.

3. Αυτό σε αντίθεση με την αστική τάξη, όπου η αποσύνθεση δεν είναι ταυτόσημη με την ανωριμότητα, γιατί η εξάντληση του ιστορικά δημιουργικού ρόλου της τάξης είναι ανεπίστρεπτη, όσο κι αν ο ρόλος αυτός παρατείνεται με τεχνητά μέσα όπως η βία ή η προπαγάνδα.

4. Κανένας δεν προδίδει την τάξη του, την τάξη με την οποία ταυτίζεται με υποκειμενική και αντικειμενική ενότητα. 

Προσυνεδριακός διάλογος Ι: Και η φιλοσοφία;

Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση. Παρόλο που δεν σχετίζεται άμεσα με τον προσυνεδριακό διάλογο για τις Θέσεις, πιστεύουμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικό θέμα. Δεν αποτελεί κριτική, αλλά μια σημαντική πρόταση για την εξέλιξη του κινήματος. Φυσικά ο τρόπος που αντιλαμβάνεται καθένας το ζήτημα διαφέρει και σίγουρα και η δική μου άποψη έχει κάπως διαφορετική κατεύθυνση, αλλά η πρωτοβουλία θεματοποίησης του ζητήματος της φιλοσοφίας είναι καίρια. Για όποιον θεωρεί πολυτέλεια το ζήτημα της φιλοσοφίας όπως και της τέχνης στην εποχή που διανύουμε, καλύτερα να ασχοληθεί ξανά με τα έργα και κυρίως την πρακτική του Μαρξ, Ενγκελς, Λενιν.

Και η φιλοσοφία;

1. «Οι φιλόσοφοι μονάχα εξηγούσαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα, όμως, είναι να τον αλλάξουμε». 11η Θέση για Φόυερμπαχ. Μαρξ. (Ενγκελς - «Ο Λ. Φόυερμπαχ και το τέλος της γερμανικής κλασικής φιλοσοφίας». «Σ. Εποχή», 1981, σελ.70)

Σ' αυτήν τη θέση του Μαρξ για τον Φόυερμπαχ, συμπυκνώνεται ίσως με τη μεγαλύτερη βαρύτητα από οπουδήποτε αλλού στο έργο του μεγάλου φιλοσόφου, η σημασία που απέδιδε στη φιλοσοφία, ως όπλο των μαζών για την πραγμάτωση της ιστορικής τους προοπτικής. «Η φιλοσοφία βρίσκει στο προλεταριάτο τα υλικά της όπλα, όπως το προλεταριάτο βρίσκει στη φιλοσοφία τα πνευματικά του όπλα» (Μαρξ - «Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας». «Παπαζήσης» - 1978. σελ. 30)

2. Οταν στα 1906 εκδόθηκε στη Ρωσία το έργο του Μπογκντάνωφ «εμπειριομονισμός», επηρεασμένο από τον θετικισμό του Ερνστ Μαχ, (Αυστριακός φυσικός και φιλόσοφος), ο Λένιν θεώρησε εξαιρετικής σημασίας το ζήτημα της άμεσης απάντησης. Ετσι στο διάστημα από τον Φεβρουάριο έως τον Οκτώβριο του 1908 έγραψε το «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός», το οποίο και εκδόθηκε τον Μάιο του 1909, και μάλιστα σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Μην ξεχνάμε ότι το έργο εκπονήθηκε στην Γενεύη, όπου είχε διαφύγει ο Λένιν.