Ενταση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας της λυκοσυμμαχίας

ΚΟΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑΣ ΤΗΣ ΕΕ

Ενταση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας της λυκοσυμμαχίας

Μόνο η πάλη των λαών μπορεί να εμποδίσει και να ανατρέψει τα επικίνδυνα σχέδια των ιμπεριαλιστών

Η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ θα αποτελέσει από τα κεντρικά ζητήματα συζήτησης της επερχόμενης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, το Δεκέμβρη του 2013. Γύρω από το ζήτημα αυτό πυκνώνουν, το τελευταίο διάστημα, οι διεργασίες στα αστικά επιτελεία, οι παρεμβάσεις μονοπωλιακών ομίλων και τμημάτων τους, που συνδέονται με τους τομείς της πολεμικής βιομηχανίας και όχι μόνο, του πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου στα όργανα της ΕΕ και στα κράτη - μέλη.

Η ΚΠΑΑ αποτελεί τον επιχειρησιακό βραχίονα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ. Εκφραση της αυξανόμενης επιθετικότητας του μονοπωλιακού κεφαλαίου στην ΕΕ και της ενίσχυσης του αντιδραστικού χαρακτήρα της. Εδώ εκδηλώνονται με πιο σαφή τρόπο τα ιδιαίτερα συμφέροντα των αστικών τάξεων των κρατών - μελών στο μεταξύ τους λυσσαλέο ανταγωνισμό για το μοίρασμα των αγορών, τη γεωστρατηγική επιρροή, τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς τους. Το κουβάρι των αντιθέσεων γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκο, από τις ανισότιμες σχέσεις αλληλεξάρτησης στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, καθώς οι ανταγωνισμοί μαίνονται όχι μόνο στο εσωτερικό της ΕΕ, αλλά και με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Χορεύοντας με τους λύκους: Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στο εσωτερικό της ΕΕ: Γαλλία

Καθώς η Ευρώπη είναι μια λυκοσυμμαχία, είναι αναμενόμενο ότι οι λύκοι θα αρχίσουν κάποια στιγμή να τρώγονται και μεταξύ τους. Αυτό που παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό σε σχέση με την επέμβαση στην Συρία, αλλά και τις εξελίξεις στις αραβικές χώρες γενικότερα, αποτελεί εκτός των άλλων σημάδι διάλυσης και των τελευταίων ευρωενωσιακών ψευδαισθήσεων. Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι πέρα από τις σημαντικές συγκλίσεις και τα κοινά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που την αποτελούν, υπάρχουν και τεράστιες διαφορές και συγκρούσεις μεταξύ τους.

Πιο ενδεικτική γι’ αυτό το ζήτημα είναι η στάση της Γαλλίας. Από τον «αντιαμερικανό» δεξιό Σιράκ που -ακολουθώντας τα χνάρια του Ντε Γκωλ, οποίος είχε βγάλει την Γαλλία από την συμμαχική στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ - στάθηκε σαφώς ενάντια στην αμερικανικο-βρετανική επέμβαση στο Ιρακ το 2003, έχουμε φτάσει στο σημείο ο «σοσιαλιστής» πολέμαρχος Ολάντ να τραβάει τον χορό στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Συρία. Μην ξεχνάμε άλλωστε την Λιβύη (Σαρκοζύ), αλλά και την καθαρά γαλλική επέμβαση στο Μάλι (Ολάντ). Γίνεται λοιπόν πλέον φανερό ότι πρόκειται για στρατηγική επιλογή της γαλλικής αστική τάξης και του γαλλικού αστικού κράτους και όχι απλά για έναν τακτικό ελιγμό (ούτε για βοναπαρτισμό και μεγαλομανία του Σαρκοζύ, όπως πολλοί αντιμετώπιζαν την διεθνή πολιτική του), καθώς διαπιστώνουμε μια αδιάσπαστη συνέχεια μεταξύ της διεθνούς πολιτικής του "δεξιού" Σαρκοζύ από τον "αριστερό" Ολάντ. Η σύνθεση της κυβέρνησης δεν φαίνεται επομένως να επηρεάζει τις στρατηγικές επιλογές.